Ölüm var

Böyle soğuk bir başlık atmak istemezdim ama belki de tek gerçek olan ölümü kabullenmek bazı şeyleri anlamayı kolaylaştırıyor sanırım. Hem ne demiş Nazım: Ne ölümden korkmak ayıp, ne de düşünmek ölümü.

Asıl konumuz affetmek aslında. Ot dergisinin aralık sayısını okurken Nermin Yıldırım’ın yazısından etkilenip yazmaya karar verdim bunları.

Uzun süredir kafamı kurcalıyor affetme mevzusu. Kimi, neyi affetmeli de kimi, neyi affetmemeli?

Hep söylerim aslında insanız, hata yaparız, önemli olan ders çıkarmak ve tekrarlamamaktır.

Hiç mükemmel biri olduğumu düşünmüyorum. Çok hatalarım oldu. Kendimde beğenmediğim birçok yönümü fark edip düzeltmemi sağladılar. Ama aynı zamanda birçok kalbi kırmama da neden oldular. Ben affedilmeyi hak ettim mi? Evet! Ne yaptım da hak ettim? Pişman oldum, içtenlikle özür diledim ve olabildiğince tekrarlamamaya çalıştım. Ne yaptığımı, neden yaptığımı, bu şekilde davranmakta haklı olup olmadığımı ve karşımdakinin neye kırıldığını düşündüm. Onun duygularını anlamaya çalıştım.

Bunları yaptım diye affedilmeyi hak ettiğimi düşünürken, birini affetme konusunda da bunlara dikkat ettiğimi fark ettim. Aslında beni kıran insanları affedip affetmeyeceğime bunlara göre karar veriyordum. Fakat dergideki o yazıda “Ölüm var.” diyordu. “Hiçbir şey kırgın durmuş bir kalbin geride bırakacağı yükten ağır değildir.”diyordu.

Affedilmemek ağır yüktür eğer o kişiyi kırdığın için pişmansan. Ama affetmemek de ağır bir yük inanın. Siniriniz geçer, acılarınız geçer, düşünceleriniz değişir. Şimdi affetmemekte direttiğiniz konuların ne kadar basit ve önemsiz olduğunu görebilirsiniz belki birgün. Ama ya geç olursa?

Ölüm var arkadaşlar. Ne zaman bilinmez ama hepimiz için var. Tek tek kaybedeceğiz birbirimizi. Birbirimizi kırmayalım en başta tabi ama kırdıysak da af dileyelim, affedelim. Affetmemek ve affedilmemek çok ağır yükler. Birini kaybettiğinizde çok iyi anlarsınız. Ama anlamak için illa birini kaybetmenize gerek yok. Affedin ve bırakın yüreğiniz hafiflesin.

Affediyorum beni kıranları. Pişman olsalar da olmasalar da. Ben yüreğimde ağırlıklarla yaşayamam. Bir daha aynı yerden kırmalarına izin vermem tabi ama affediyorum yaptıklarını.

*Bahsettiğim yazıyı merak edenler Ot dergisinin Aralık 2016 (46) sayısında Nermin Yıldırım’ın “Yapmayın, Çünkü…” başlıklı yazısını okuyabilirler.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s