Yeşilçam

Ben 95 doğumlu bir ev kuşu olduğumdan kendimi çok şanslı görüyorum. Çünkü ben küçük bir çocukken televizyon kanalları sık sık Yeşilçam filmlerini ve Nejat Uygur’un tiyatrolarını yayınlardı. O güzel filmleri, tiyatroları çaba harcamadan bulup izleyebilen çocuklardık biz.

Sinema perdesindeki Yeşilçam naifliğini gördük. Bizi sımsıcak bir kucakla saran, hem güldüren hem ağlatan o aileleri, insanın en saf ve en kurnaz hallerini gösteren komedileri, vazgeçmek nedir bilmeyen aşıklarıyla bir Yeşilçam ki, yıllar geçse de unutulmayan, her repliği ezberlense de bıkılmayan filmlerin çatısı.

Sevmeyi o filmlerden öğrendim ben. Canım Kardeşim’le sevdiklerimi kaybetmeden kıymetlerini bilmeyi öğrendim, kardeşliğin de dostluğun da en çaresiz halini gördüm. Sultan seven insanın daha iyi biri olmak isteyeceğini gösterdi. Şekerpare sevmenin en içten en saf haliydi benim için, Neşeli Günler yıllar geçse de bitmeyen aile sevgisi.

Sadece film film saymakla anlatılmaz ki Yeşilçam. Sadece o oynadığı için her filmi merak ettiğimiz oyunculardan da bahsetmek gerekir. Adile Naşit hepimiz için bir anne, anneanne gibiydi, o kadar sevgi dolu ve biricik. Münir Özkul, Hulusi Kentmen tam bir babaydı. Türkan Şoray, Hülya Koçyiğit, Gülşen Bubikoğlu esas kızdı, olmak istediğimiz. Kadir İnanır, Ediz Hun, Kartal Tibet, Tarık Akan esas oğlandı, beyaz atlı prensimiz.

Sevgiydi Yeşilçam, güzeldi. Unutmamalı o güzellikleri.

Reklamlar

Yeşilçam” üzerine bir yorum

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s